ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်မ မှတ်ဉာဏ်က အများကြီး စဉ်းစားလိုက်ရင် မမှတ်မိတော့ပြန်ဘူး။ မရေရာ ဝိုးတဝါးတွေပဲ အာရုံမှာ ထင်နေတယ်။ ဘာကြောင့် ကျွန်မ ဒီလိုဖြစ်သွားရတယ်ဆိုတာလည်း ထင်ထင်ရှားရှား မပေါ်ပြန်ဘူး။
01 November 2025
သူတို့နားနှင့် စိမ်းနေနိုင်သည့် အင်္ဂလိပ်အက္ခရာ လေးလုံးကိုရွတ်ကာ ညိုလဲ့၏ ရောဂါကို တီးတိုးပြောပြလိုက်တော့ အစ်ကိုမှလွဲ၍ ကျန်သူများက ဘာသိဘာသာပင်။ ထိုရောဂါသည် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးနေသော အခြားဖျားနာများလိုပင် ဆေးရုံက ဆင်းသည်နှင့် ပျောက်ကင်းသွားမည့်ရောဂါဟု ထင်နေကြဟန်။
01 November 2025
လမ်းဆုံတစ်နေရာ အရောက်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ သူကြုံနေကျ ကြေးစည်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ထုံးစံ အတိုင်း သူကြားလိုက်ရတဲ့ ကြေးစည်သံမှာ ကြေကြေကွဲကွဲ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ဆွတ်ပျံနေတယ်။ ပရိဒေဝမီးတောက်ထဲက လွင့်စဉ်ထွက်လာတဲ့ မချိတင်ကဲ အသံတွေလည်း ကြားနေရတယ်။
01 November 2025
နတ်ဆိုင်းသံဟာ ကျွန်တော့်ရင်ကို တဒိတ်ဒိတ် ခုန်စေပြီး ငိုလည်း ငိုချင်စေပါတယ်။ အမေ့ကို သတိရလို့ပေါ့။ သနပ်ခါးတွေ ဖွေးနေအောင် လိမ်းပြီး နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေး ဆိုးထားတဲ့ အမေ့အသံ စူးစူးလေးကို ကျွန်တော် လွမ်းပါတယ်။
01 October 2025
နှလုံးသားရဲ့ နာကျင်မှုဟာ အရောင်ဖျော့သွေးတွေကို နီရဲစေခဲ့လေရဲ့။ နီရဲတဲ့သွေးတွေဟာ ပထမဦးဆုံး အချစ်ကို ဖွင့်ဟဖို့ စေ့ဆော်လေတော့တယ်။
01 October 2025
မတွေ့ဖြစ်ခဲ့သော ကာလအချိန်အတွင်း အပြောင်းအလဲတွေ များခဲ့သော မလှပိုကို ကြည့်ရင်း ငယ်စဉ်က အမြဲပြုံးရွှင်သွက်လက်နေတတ်သည့် စံပယ်မြိုင်က မလှပို ဒေါ်ခင်ခင်ကြီး၏ လက်ကသုံး တောင်ဝှေးလေး မလှပိုကို သစ်သစ်ကတော့ ပြန်မြင်ယောင်နေမိ၏
01 October 2025