'ခါတော်ရောက်ချိန် နီးလို့လာပြီ... ဒေါ်ဒေါ်မမ နှမတို့ရေ... အသည်းစွဲ ချစ်မိတ်ဆွေ... ခေတ္တခွဲလို့နေ မြို့မနှင့်အတူတကွ လိုက်ပါနိုင်စေ အောင်စည်ရွမ်းသံ ကြားရပြီထင့် ပြည်တော် ဝင်မယ်လေ...'
01 May 2026
'စစ်ကြီးပြီးပြီ ကျုပ်တို့အားလုံး ကိုယ့်မြို့ကိုယ့်ရွာ ပြန်ကြရတော့မယ်။နီးလျက်နဲ့ဝေးနေတဲ့ မန္တလေးကို ကျုပ်တို့ ပြန်ကြရပြီး အရင်ကလိုပဲ ကိုယ့်အလုပ်တွေ ကိုယ်လုပ်ကြရမယ်။ စစ်ကြီးကြောင့် ပျက်တာ၊ စီးတာ၊ ဆုံးရှုံးတာ တွေတော့ အများကြီးပေါ့ဗျာ။ ဒါတွေတွေးပြီး ဆွေးနေငေးနေလို့ ဘာအကျိုး ထူးတော့မှာလဲ။ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ။...
01 April 2026
နှုတ်ဆက်ဖို့ နေနေသာသာ မင်းမျက်နှာကိုတောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘူး မဟုတ်လား။ ဘုရင်မကြီးမှာလည်း သံယောဇဉ်ရှိတဲ့အတွက် သူ့အမှုထမ်းကောင်း တစ်ယောက်ကို ခွဲခွာရချိန်မှာ မဲ့သွားတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူးလေ။
01 April 2026
အငယ်တွေကို ညှာတဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျွန်မ နားလည်ပေမယ့် အမှန်အတိုင်း မပြောတာကိုတော့ ကျွန်မ မကြိုက်လို့ ဆူရငေါက်ရတယ် တစ်ခါတလေ ဘာမဟုတ်တာလေးကိုပဲ မဟုတ်က ဟုတ်က လှည့်ပတ်ပြောချင် ပြောနေတတ်တာပါ
01 March 2026
ပထမဆုံး ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားရမှာက ကျွန်တော့်အဖေလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အမေလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ညီအစ်ကို၊ မောင်နှမတွေလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့် သခင်ဖြစ်တဲ့ ဘုရင်မကြီးပါ။
01 March 2026
မြင်းပွဲကြည့်တဲ့ နေရာမှာတော့ ဘုရင်မကြီးက ရာဇဣန္ဒြေ စောင့်ထိန်းမနေတော့ပါဘူး။ သူနှစ်သက်တဲ့မြင်းကို လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးပြီး အားပေးတဲ့အပြင် အားရပါးရ ရယ်မောတဲ့ အခါတွေလည်း ရှိပါတယ်။
01 February 2026